Logo Camperpreneur

Normaal zal ik wel nooit worden. Nomade wel.

29 December 2017

5879_1_20171030_205857

Het is kennelijk een tijd van radicale beslissingen, want ik heb er weer eentje. Ik ga weg uit Tarifa. Ik geef mijn huis bij de wonderboom binnenkort op en dan ga terug naar Nederland. Daarna wil ik ook weer gaan reizen.

Ik hoor nu een luid: “Huuuu? Hoe dat dan? Je zat daar toch zo gelukkig te wezen in Tarifa?”

Klopt. En toen is er iets veranderd. Op 18 december schreef ik al een artikel over een radicaal besluit. Maar het was nog niet klaar. Kerstmis kwam er nog aan.

De stille weken rond de kerst zijn voor mij altijd een goede periode om naar binnen te luisteren, naar de stem van mijn ziel. Bovendien begint er bijna een nieuw jaar en dat is een mooi moment voor nieuwe richtingen (ik noem het bewust nooit doelen, daarover schrijf ik in een volgend blog).

Wat helpt bij het stilzitten is een blaas slash nierontsteking die maar niet over wil gaan. Als iets ongemakkelijk voelt, dan heb je twee keuzes. Je wilt dat het weg gaat en als dat niet gebeurt dan loop je er zelf voor weg. Dat is de normale reactie, en er is zeker iets voor te zeggen als iets heel erg zeer doet. Bij de tweede keuze doe je het tegenovergestelde. Dan loop je er niet meer voor weg, maar je gaat er met je aandacht heen en vraagt wat het je te vertellen heeft.

Ik maakte contact met de pijn en ineens voelde ik dat ik naar Nederland terug wil gaan. De directe aanleiding is dat ik toch liever een Nederlandse uroloog bezoek dan een Spaanse (dit is meer een oordeel over mijn taalvaardigheid dan over de kwaliteit van de arts). Maar er was meer. Er kwam een verlangen omhoog om weer een basis te bouwen in Nederland, en om van daaruit weer te gaan reizen.

Stomverbaasd is zacht uitgedrukt. Waar kwam dit nu ineens vandaan? Maar daarna kwam er een heel belangrijk besef mijn hart binnen wandelen.

Ik doe het gewoon niet zo goed als expat, hoe mooi de plek waar ik woon dan ook is.

Ik zal er een paar redenen geven waarom ik veel liever een nomade ben dan een ‘normaal’ mens in een huis in een willekeurig land. Dan kun jij voor jezelf beoordelen of ik gek ben, of dat je je er misschien in herkent.

1. Ik vind mezelf leuker als ik reis, niet alleen omdat ik dan de vrijheid heb om te gaan en staan waar ik wil, maar ook omdat ik me dan veel vrijer voel in de verbinding met anderen.

Veel mensen denken dat je contacten oppervlakkig worden als je reist. Voor mij is het precies omgekeerd. Ik maak makkelijk verbinding met vreemden, omdat ik dan niet bang ben of we elkaar overmorgen nog steeds leuk vinden. Ik hoef dus niet veilig aan de oppervlakte te blijven, maar we kunnen vrolijk meteen de diepte in. Bovendien zitten we nog niet vast in oordelen en projecties die we lang geleden hebben gemaakt en steeds vergeten weer aan te passen aan de veranderde omstandigheden,

Sommige mensen vind ik zo leuk dat ik ze terug wil zien. Dan vertrouw ik erop dat het wel gaat gebeuren. Ik hoef ze niet aan me vast te binden en eeuwige trouw te zweren. Bovendien is de wereld met het internet zo klein geworden, en zijn er zoveel leuke mensen, en heb ik zoveel verbinding met mezelf, dat ik nooit bang hoef te zijn om eenzaam te worden.

2. Ik mis mijn community

Dit lijkt tegengesteld aan het voorgaande, maar dat is het niet. Sinds ik reis, ben ik heel veel op Facebook. Dat is niet om andere mensen jaloers te maken, maar omdat ik dat beloofd had aan een vriendin die ziek is en die zo met mij meereist. Maar na drie jaar virtueel contact, is het niet meer genoeg. Ik wil meer live contacten, en elkaar kunnen aanraken als we elkaar spreken. Ik wil meer tijd doorbrengen met mensen die mij inspireren, of dat nu in Nederland is of een ander land.

Tarifa een geweldig dorp met een prachtige natuur, maar er zijn net te weinig mensen van mijn leeftijd of levensfase, of mensen met wie ik dezelfde interesses deel. Ik ben nog steeds geen kitesurfer bijvoorbeeld. Aan de andere kant vind ik mijn Nederlandse vrienden en klanten de leukste mensen die er zijn, maar ik zit ver van ze weg. Dat voelt niet logisch.

3. Ik verlies mijn gevoel voor humor

Sinds ik in Spanje zit, praat ik elke dag Spaans en Engels, maar bijna nooit Nederlands. Vreemd genoeg heeft dat tot gevolg dat ik minder grappen maak dan vroeger. Veel grappen zijn gebaseerd op collectieve ervaringen die je ineens op zijn kop zet. Met mijn vrienden in Tarifa mis ik die culturele basis. Bovendien, tegen de tijd dat ik een grap in het Spaans heb geformuleerd is mijn publiek al in slaap gevallen.

Toen ik op reis was ving ik dat op door goed om me heen te kijken en om van alles de humor in te zien, en om dat dan te delen op Facebook. Daar kwam dan weer een reactie op en daar kon ik dan ook weer om lachen. Dat gaat me veel beter af als ik op reis ben - zelf als ik met mijn camper in de garage sta - dan als ik elke dag in hetzelfde natuurgebied zit. De grappen zijn hier wel zo’n beetje op.

4. Ik sta minder open voor wonderen

Deze drie eerdere redenen leiden ertoe dat mijn hart net wat meer gesloten is. Als ik reis, sta ik juist open voor andere mensen, omdat ik voor mijn sociale contacten afhankelijk ben van vreemden. Ik sta ook open voor onverwachte gebeurtenissen en kan me heerlijk verwonderen over nieuwe gebeurtenissen. Onverwachte ervaringen, zelfs pech met de camper, zijn voor mij veel gezonder dan dagelijkse routines.

En omdat ik zo open sta voor alles wat er op mijn pad komt, sta ik ook veel meer open voor wonderen. Het boek dat ik aan het schrijven ben heet niet voor niets “Ellen in Wonderland.” Maar in mijn natuurgebied bij Tarifa zijn alle dagen zijn min of meer hetzelfde, en dan vind ik het saai. Dan gaat er bij mij toch weer wat kriebelen.

5. De bureaucratie is echt best ingewikkeld

Tot slot is er altijd die eeuwige bureaucratie. Drie jaar geleden ben ik in mijn camper gestapt en naar Europa verhuist, maar de Nederlandse wet en belastingdienst kunnen daar gewoon niets mee. Ik heb heel wat bureacratische draken moeten verslaan, en leuk wordt het nooit. Nu ik een tijdje in Spanje verblijf, kom ik voor de keuze te staan of ik hierheen wil emigreren. En dat wil ik niet.

Kortom, ik wil weer terug naar Nederland. Van daaruit kan ik dan weer de wereld gaan verkennen. In mijn hoofd ben ik al in Afrika, en ik wil naar Latijns Amerika nu ik toch Spaans spreek. Reizen met een camper is wel even klaar. Been there, done that, en het het doel van de reis is tenslotte nooit het type vervoermiddel, maar de weg.

Wat ik nu zoek is een yurt met een kattenluik, een tiny house, een vakantiehuisje, een appartementje in een boerderij of een ander onderkomen in de natuur in Nederland. Ik hoef geen groot huis. Ik ervaar een enorme vrijheid nu ik minder spullen en dus minder kopzorgen heb. Natuur en de mogelijkheid om weer op reis te kunnen zijn inmiddels wel een noodzaak voor me, ruimte en comfort veel minder.

Mocht jij iets weten, ook al is het tijdelijk, dan hou ik me aanbevolen. Ik wil nu graag op korte termijn terug en heb ik iets om naartoe te reizen als ik vertrek. Laat je me het weten? Dat stel ik erg op prijs! Hoe is met de hond en de kat ga reizen zal zich ook wel weer wijzen. Ik leef tenslotte vanuit vertrouwen en niet vanuit angst.

Rest mij jou een geweldig 2018 toe te wensen. Ik ga verder met de gratis online training die ik je in de vorige nieuwsbrief beloofd heb.

Hasta luego!

PS: Ik weet zeker dat ik mijn vrienden in Tarifa ga missen dus ik kom hier zeker nog vaak terug. Ik heb het plan om hier retraites te organiseren voor mijn klanten, dus wie weet kun je volgende keer met me mee!




Subscribe

newsletter

Recieve free Courage Camper inspiration